طراحی:طراحی پروتز شخصی بر اساس شرایط دهان بیمار و الزامات طراحی پزشک ایجاد می شود. این مرحله معمولاً توسط یک تکنسین دندانپزشکی یا پزشک حرفه ای انجام می شود تا از راحتی و عملکرد پروتز اطمینان حاصل شود.
ساخت مدل دندانپزشکی:یک مدل دندانپزشکی با استفاده از موادی مانند آلژینات یا لاستیک سیلیکون برای شبیه سازی دهان بیمار ساخته می شود. این مدل به عنوان پایه ای برای ساخت بعدی عمل می کند.
ساخت واکس آپ دندان مصنوعی:بر اساس طراحی پزشک و مدل دندان های بیمار، واکس آپ دندان مصنوعی ساخته می شود. مدل مومی به عنوان قالبی برای ریخته گری براکت های فلزی یا ساخت تکیه گاه های پلاستیکی استفاده می شود.
ریخته گری براکت های فلزی (در صورت وجود):برای پروتزهایی که نیاز به براکت های فلزی دارند، از مواد فلزی (مانند آلیاژ تیتانیوم، آلیاژ نیکل-کروم و غیره) برای ریخته گری استفاده می شود. براکت های فلزی حمایت ساختاری قوی برای دندان مصنوعی ایجاد می کنند.
ساخت تکیه گاه های پلاستیکی:برای پروتزهای متحرک، اباتمنت های پلاستیکی با استفاده از مواد پلیمری (مثلاً رزین اکریلیک) ساخته می شوند. پایه پلاستیکی باید با براکت فلزی (در صورت وجود) سازگار بوده و از استحکام و پایداری کافی برخوردار باشد.
صاف کردن و پرداخت:سطح پروتز با استفاده از ابزارهایی مانند چرخ های آسیاب و ماشین های پولیش، صاف و صیقل داده می شود تا سطح آن صاف شود و راحتی و استفاده بیمار بهبود یابد.
نصب و راه اندازی:دندان مصنوعی ساخته شده در دهان بیمار قرار می گیرد و راه اندازی می شود. در صورت لزوم می توان تنظیمات و اصلاحات بیشتری را برای اطمینان از راحتی و عملکرد پروتز انجام داد.
اتمام ساخت:پس از بررسی کیفیت و تایید، دندان مصنوعی آماده تحویل به بیمار است.