دندان مصنوعی جزئی فلزی

دندان مصنوعی جزئی فلزی

پروتز جزئی فلزی دندان (DMPD) یک پروتز متحرک سفارشی ساخته شده است که برای جایگزینی چندین دندان از دست رفته طراحی شده است و در عین حال از یکپارچگی دندان های طبیعی باقیمانده و برجستگی های بی دندانی محافظت می کند. ساختار هسته آن متکی به یک چارچوب فلزی مستحکم است-که معمولاً از آلیاژهای زیست سازگار مانند کبالت{3}}کروم (برای تعادل استحکام و هزینه)، تیتانیوم (برای سازگاری زیستی سبک) یا آلیاژهای طلا (برای دوام برتر)-تضمین حداقل ساختار دهانی{5}} و ماندگاری طولانی‌مدت است.

عناصر کلیدی طراحی عبارتند از گیره های نگهدارنده که بدون ایجاد سایش مینای دندان به طور ایمن به دندان های پایه متصل می شوند، صندلی های استراحت که نیروهای گاز گرفتن را به طور یکنواخت توزیع می کنند تا از فشار پریودنتال جلوگیری کنند، و کانکتورهایی که سفتی چارچوب را حفظ می کنند. در مقایسه با اکریلیک‌ها{1}}فقط، DMPD کارایی جویدنی فوق‌العاده‌ای ارائه می‌کند و در حین جویدن برای بازگرداندن عملکرد طبیعی غذا خوردن مقاومت می‌کند.

از نظر بالینی، DMPD‌ها تحت جریان‌های کاری دقیقی قرار می‌گیرند: قالب‌های دیجیتال یا معمولی، ثبت اکلوزال، آزمایش‌های چارچوب مومی{0}}و ادغام نهایی با پایه‌های رزین اکریلیک و دندان‌های زیبایی (پرسلن یا کامپوزیت). آنها با حذف آسان برای حفظ بهداشت، از سلامت دهان حمایت می کنند، با حفظ ساختار دندان مجاور، تحلیل استخوان را کاهش می دهند، و برای بیمارانی که ایمپلنت یا بریج های ثابت به دلیل آناتومی یا بودجه غیرقابل اجرا هستند، مناسب هستند.

آیا می توان از دندان مصنوعی جزئی فلزی برای بیماران مبتلا به بیماری پریودنتال استفاده کرد و چه شرایطی قبل از درمان لازم است؟

بله، پروتزهای دندانی جزئی فلزی (DMPD) را می توان برای بیماران مبتلا به بیماری پریودنتال استفاده کرد، اما فقط در شرایط خاص قبل از درمان برای اطمینان از موفقیت و حفظ سلامت دهان.

الزامات کلیدی قبل از{0}درمان

کنترل بیماری پریودنتال: التهاب فعال باید از طریق جرم گیری، صاف کردن ریشه یا مداخله جراحی از بین برود. وضعیت پریودنتال بیمار باید ثابت باشد، بدون خونریزی، تورم یا تحلیل استخوان مداوم.

پایداری دندان اباتمنتدندان‌های پایه (دندان‌های طبیعی که از DMPD حمایت می‌کنند) به حمایت کافی از استخوان و چسبندگی پریودنتال نیاز دارند. تحرک آنها باید در محدوده قابل قبول (در حالت ایده آل کمتر یا مساوی درجه I) باشد تا در برابر نیروهای اکلوزال مقاومت کنند.

مهارت بهداشت دهان و دندان: بیماران باید توانایی حفظ بهداشت دهان و دندان را نشان دهند. این شامل تمیز کردن دندان های طبیعی و DMPD متحرک برای جلوگیری از تجمع پلاک است که می تواند شرایط پریودنتال را بدتر کند.

ارزیابی سلامت سیستمیک: شرایط سیستمیک زمینه ای (مانند دیابت، وضعیت های نقص ایمنی) که بر بهبود پریودنتال تأثیر می گذارند باید به خوبی- مدیریت شوند، زیرا می توانند بر نتایج درمان تأثیر بگذارند.

DMPD ها حتی می توانند با توزیع یکنواخت نیروهای گاز گرفتن و کاهش استرس روی دندان های آسیب دیده، برای چنین بیمارانی مفید باشند. اما پیروی دقیق از پروتکل‌های قبل از درمان و پیگیری‌های منظم بعد از قرار دادن-برای موفقیت درازمدت بسیار مهم است.